mały|Grafika przedstawiająca niedźwiedzia autorstwa Marcusa de Bye z 1664 roku Niedźwiedź zawsze zajmował szczególne miejsce w kulturze społeczeństw ludzkich, z którymi dzielił środowisko. Już od czasów prehistorycznych niedźwiedź był uosobieniem bóstwa. Pomimo kontrowersji związanych z czczeniem niedźwiedzi w czasach paleolitu środkowego odnaleziono liczne ślady czci w wielu społeczeństwach na całym świecie związane z polowaniem i czasem gwałtownymi rytuałami. Niedźwiedź uznawany był za zwierzęce alter ego człowieka, opiekuńczego przodka, symbol władzy, odnowy, przemijania pór roku, a nawet królewskości, ponieważ przez długi czas uznawany był symbolicznie za króla zwierząt w Europie. Z powodu bliskiego związania z animistycznymi, „pogańskimi” praktykami i tradycjami niedźwiedź i jego kulty były zwalczane przez Kościół katolicki podczas kolejnych ewangelizacji, co doprowadziło do stopniowej deprecjacji i demonizacji tego zwierzęcia, a ostatecznie do stworzenia z niego symbolu żarłoczności i głupoty w średniowieczu. Tradycje związane z niedźwiedziem przetrwały jednak w wielu społecznościach w regionach północnych takich jak Syberia, Laponia, wśród rdzennych Amerykanów i w Pirenejach, gdzie były szeroko badane przez etnologów.