Niedźwiedź i pamięć o jego kultach silnie wpłynęły na wyobraźnie i na ogół kultury popularnej.
Niedźwiedź obecny jest w wielu mitologicznych i folklorystycznych opowieściach, niezwykłych dzięki dużej ilości podobieństw. Często jest on w nich przedstawiony wraz z młodymi kobietami, w których się zakochuje i które porywa, czasem po to by spłodzić z nimi dzieci obdarzone nadludzką siłą. Najważniejszymi aspektami są jego surowa siła i nienasycony apetyt seksualny, a także jego antropomorfizm, co czyni z niego pewnego rodzaju dzikiego człowieka i inicjatora płodnych związków. Wiąże się z nim wiele podań ludowych. W średniowieczu na przykład uważano, że samica długo liże swoje młode, które rodzą się niewykształcone do końca i przedwcześnie, aby je ożywić i nadać im kształt (stąd na przykład francuski termin „ours mal léché” (źle wylizany niedźwiedź), oznaczający osobę niegrzeczną i stroniącą od towarzystwa). Długo też wierzono, że zwierzęta te przeżywają swój zimowy sen liżąc swoje łapy. Niedźwiedź, będący symbolem Szwajcarii, Finlandii, Rosji i Kalifornii nadał swoją nazwę wielu miejscom, takim jak miasto Berno czy też dwóm konstelacjom. Zainspirował też przysłowia i popularne powiedzenia.