W 1927 roku został dyrektorem Stowarzyszenia Dozoru Kotłów Parowych w Katowicach, które przekształcił z instytucji o charakterze nadzorczym w placówkę naukowo-badawczą posiadającą oprócz działów kotłowego i elektrotechnicznego także dział cieplny i laboratorium chemiczne. W latach 1928–1932 pełnił funkcję prezesa zarządu Śląskiego Instytutu Rzemieślniczo-Przemysłowego w Katowicach. W 1929 roku był członkiem zarządu głównego Stowarzyszenia Elektryków Polskich, a w kadencji 1934–1935 był jego prezesem. Od 1935 roku działał w Centralnej Komisji Normalizacji Elektrycznej, a w 1939 roku został jej przewodniczącym. Prowadził również działalność związaną ze szkoleniem kadr młodych polskich inżynierów dla górnośląskiego przemysłu. Jergo uczniami byli m.in. późniejsi profesorowe: Lucjan Nehrebecki, Andrzej Kamiński czy Stanisław Andrzejewski.
Po wybuchu II wojny światowej, chwilę przed wkroczeniem Niemców do Katowic udało mu się wydostać z miasta. Ostatecznie schronił się w Warszawie, gdzie nawiązał kontakt z działającym w konspiracji wiceprezesem Stowarzyszenia Elektryków Polskich Kazimierzem Szpotańskim. Zorganizował w porozumieniu z nim zespół, który opracował Program Elektryfikacji Polski. Było to jedno z pierwszych tego typu opracowań na skalę Europy.