Na początku 1945 roku powrócił do Katowic. Brał udział w odbudowie struktur Stowarzyszenia Elektryków Polskich. W marcu tego samego roku został członkiem tymczasowego zarządu głównego, pełniąc tę funkcję do I Walnego Zjazdu Delegatów Stowarzyszenia Elektryków Polskich w Warszawie w 1947 roku.
W 1946 roku został profesorem kontraktowym na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej, na której zorganizował pierwszą w Polsce Katedrę Energetyki. W 1948 roku został profesorem nadzwyczajnym, natomiast w 1956 roku otrzymał nominację na profesora zwyczajnego i został kierownikiem Katedry Elektryfikacji Zakładów Przemysłowych, powstałej z połączenia Katedry Energetyki i Katedry Napędu Elektrycznego. Współpracował z Głównym Instytutem Górnictwa, latach 1957–1958 brał udział w pracach Komitetu Elektryfikacji Polski, a także działał Państwowej Rady Energetycznej.
Był żonaty z Gabrielą z domu Ostromęcka (1882–1958). Miał dwóch synów: Tadeusza (1918–2009) i Jana (ur. 1920). Tadeusz poślubił Ewę, córkę wicepremiera Eugeniusza Kwiatkowskiego.
Zmarł 14 grudnia 1958 roku w Wiśle, pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera XXIB-zach-po prawej Niwickiego).