Sama Kate Marsden tak o tym okresie napisała: „okres kiedy poczyniłam wiele kroków wstecz i odwróciłam się od Chrystusa – wspomnienie [o czym] wciąż przejmuje mnie najgłębszym żalem”. Do końca grudnia otrzymywała pensję i rekompensatę, a także odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia wykupionego przez nią na kilka dni przed wypadkiem. Powróciwszy częściowo do zdrowia przeniosła się z matką do Nelson i kontynuowała wygłaszanie prelekcji, w maju 1886 ponownie wybrano ją na roczną kadencję sekretarza Ladies' Committee przy St John's Ambulance. Początek 1889 to czas zainteresowania możliwościami niesienia pomocy górnikom w kopalniach złota w okolicach Nelson i zachorowaniami na trąd wśród Maorysów, oraz dalszych prelekcji. Opuściła z matką Nową Zelandię pod koniec czerwca 1889Jako rok opuszczenia Nowej Zelandii biografie Dorothy Middleton (Middleton 1982 i 2004) i Hilary Chapman (Chapman, 2000) podają 1889, natomiast esej Elisabeth Baigent (Baigent, 2008) kilkakrotnie wymienia 1886. i powróciła do Anglii. W miesiąc później prasa nowozelandzka sceptycznie oceniła końcową działalność Kate Marsden: przy kopalniach są ośrodki medyczne, a wśród Maorysów nie odnotowano przypadków lepry, choć zasięg zarzutów obu stron pozostaje niewyjaśniony.