Wybrano i udoskonalono formację V, w której wolniejsze śmigłowce ustawiały się w szeregu nieco nad i za każdym skrzydłem samolotu eskortowego Combat Talon, aby zapewnić śmigłowcom prędkość niezbędną do dotrzymania kroku Talonom lecącym tuż powyżej ich prędkości przeciągnięcia.
Szkolenie sił specjalnych rozpoczęło się 9 września, przechodząc do fazy szkolenia nocnego 17 września i wspólnego szkolenia z załogami lotniczymi 28 września. Podejmowano sześć prób akcji na dobę, trzy z nich w godzinach nocnych. Do 6 października żołnierze sił specjalnych przeprowadzili łącznie 170 sesji ćwiczebnych wszystkich lub wybranych faz misji na makiecie obozu, wiele z nich z użyciem ostrej amunicji. Tego dnia została przeprowadzona pierwsza nocna pełnowymiarowa próba generalna z wykorzystaniem UH-1H jako śmigłowca szturmowego, która obejmowała 5,5-godzinny lot wszystkich samolotów na dystansie 1106 km, odtwarzając czas, prędkości, wysokości i zwroty z planu misji. Próba ta oznaczała zarazem koniec koncepcji użycia UH-1, gdyż jego mały przedział pasażerski powodował skurcze nóg u żołnierzy sił specjalnych, co całkowicie zakłóciłoby czas ich ataku, niwelując jedyną przewagę UH-1 (mniejszy promień wirnika) nad większym HH-3.