około 20.000–35.000 jednostek.
Kolonizacja Islandii może być rozpatrywana w kontekście problemów wewnętrznych Norwegii, gdzie obawiano się w tamtym czasie prześladowań lub trudno miano się pogodzić z faktem zjednoczenia tego kraju pod egidą jej pierwszego króla Haraldra inn hárfagriego, który ingerował w tamtejsze prawo własności. W Szkocji i Irlandii zaś świecący tam dawniej triumfy wikingowie znaleźli się w tym czasie w defensywie zmuszającej ich do nagłej ucieczki.
Do kolonizacji Islandii – jak i odkrycia Grenlandii i Ameryki Północnej – użyto łodzi zwanych knerrir, a nie służących do grabieży langskipów/drakkarów, które gorzej pokonywały ocean.
Istnieje również teoria mówiąca, że udział w kolonizacji Islandii mieli Słowianie. Zgodnie z Landnámabók (Księgę o Zasiedleniu) w wersji Sturli Þórðarsona Garðarr Svávarsson miał wyruszyć w poszukiwaniu Snælandu, który został odkryty i tak nazwany wcześniej przez norweskiego wygnańca Naddoðra (w 860 r.), którego na łono dziewiczej Islandii miał rzucić sztorm, jak zmierzał on na znane już wtedy i zamieszkane przez ludzi Wyspy Owcze. Po tym, jak udało mu się do niego dopłynąć, miał on - jeszcze przed osiedleniem się tu Arnarsona - spędzić zimę w Húsavík na jego północnym wybrzeżu i na wiosnę wyruszyć z powrotem do Norwegii.