Odkrycie Grenlandii i Ameryki Grenlandia została odkryta i zamieszkana przez, będącego banitą, Eiríkra Þorvaldssona Rudego (inn rauði) w 981 r. (zobacz też: Historia Grenlandii). W 988 r. (lub 985 albo 986 r.) w stronę Grenlandii wyruszyło następnie dwadzieścia pięć statków z Borgarfjörður i Breiðafjörður w zamiarze jej kolonizacji. Tylko czternastu z nich udało się dopłynąć. Pozostałe bądź zaginęły, bądź zawróciły. Islandczycy założyli na Grenlandii dwie osady: Wschodnią (Eystri-byggð) i Zachodnią (Vestri-byggð). Pierwsza z nich liczyła 190 gospodarstw, a druga 90, na podstawie czego szacowano, że populacja Grenlandii wynosiła wówczas około 3000–4000 mieszkańców.
Około 1000 r. Islandczycy stali się też pierwszymi Europejczykami, którzy postawili stopę na kontynencie amerykańskim. Najpierw w 985 lub 986 r. trzy razy natknął się na jakiś ląd na południowy zachód od Grenlandii, nie wylądowawszy jedna na nim, Bjarni Herjólfsson. W 995 r., by przybić do brzegów Ameryki Północnej, wyprawę przedsięwziął Leifr Eiríksson. Pierwsze miejsce, gdzie wylądował Leifr Eiríksson, wyglądało na wymarłe i było skaliste, w związku z czym nazwano je Hellulandem (Lądem Płaskiego Kamienia). Drugie było zalesione, przez co nazwano je Marklandem (Lądem Drewna).