W przeciwieństwie do wielu dzieł polemicznych tamtej epoki, utrzymanych w ostrej tonacji antyprotestanckiej, styl Cerazyna jest wyważony i pozbawiony inwektyw. Traktat napisany został barwną polszczyzną, a dla ożywienia wywodu autor przybrał formę dialogu pomiędzy katolikiem a „ewangelikiem” (protestantem). Taki dialogiczny układ tekstu sprawiał, że czytelnik otrzymywał prezentację zarzutów innowierców oraz ich odpór w formie żywej dyskusji, oddającej ducha współczesnych dysput religijnych. Głównym przesłaniem utworu jest zachęta do pozostania przy „prawdziwej wierze” katolickiej, a jeśli ktoś od niej odszedł – do powrotu na jej łonoF. Siarczyński, Obraz wieku panowania Zygmunta III. króla polskiego i szwedzkiego [...], cz. I, Lwów 1828, s. 60–61.. Cerazyn podkreślał kruchość nowych wyznań – zauważał, że w krajach, gdzie niegdyś protestantyzm dominował, z czasem stracił znaczenie, natomiast katolicyzm trwa niewzruszenie. Między innymi wskazywał, iż „w Falzgrabstwie i Szwajcarskiej Ziemi, we Francyjej, już i w Anglijej, gdzie pierwej barzo płużyła [wiara nowa], za nic nie stoi”, a w Polsce „mało o niej chcą wiedzieć, kalwińska ją, nowochrzeczna (aryjańska) zagłuszają”.