Rozpoczęło to okres niepokoju i klęsk dla tej okolicy, gdyż armie wracające z wojen przyczyniały się do roznoszenia chorób, w tym cholery i tyfus, na które w 1 połowie XIX wieku zmarło w Bulowicach kilkaset osób. Na te epidemie nałożyła się klęska nieurodzaju i zaraza ziemniaczana w latach 1844–1846. Wszystko to spowodowało zmniejszenie liczby mieszkańców wsi o 20%. Dla uniknięcia dalszej epidemii zmarłych grzebano poza terenem wsi, na Kwaśniakowej Górce. Wielu mieszkańców Bulowic zmuszonych było do wyjazdów przez Słowację na Węgry, niekiedy na całe miesiące, w poszukiwaniu żywności, jak również do emigracji.
W 2. połowie XIX wieku Bulowice odbudowywały się po trudnych latach. Według spisu ludności z roku 1890 we wsi mieszkało 2489 osób, w tym 2425 katolików, 64 Żydów i 3 ewangelików. Około 1850 roku w bulowickim dworze zamieszkał Edmund Larisch herbu Laryssa, który wkrótce wybudował tu neogotycki pałac w stylu angielskim. Pałac ten był prezentem dla jego żony, Jessey Mapeltoft-Paterson, wzorowanym na jej rodzinnej posiadłości, zamku Huntly Castle w Szkocji.