Kwiat, będący bohaterem baśni, wyraża pragnienie bycia uznanym, co można interpretować jako odzwierciedlenie obaw Andersena o własne dziedzictwo, podobnie jak Stuba, który nie był doceniany za życia. Zarówno kwiat, jak i poeta musieli zmagać się z przeciwnościami. Kwiat pełni rolę zwiastuna wiosny, znaku odrodzenia przyrody. Bezpośrednią inspiracją dla baśni był wiersz Stuba Du deylig Rosen-Knop. Andersen widział siebie i Stuba jako część jednej tradycji poetyckiej. W baśni pojawia się tom poezji Stuba, do którego służąca wkłada kwiat.
Baśń Sommergjækken została napisana w kontekście sporu o nazwę przebiśniegu – czy powinien być nazywany „sommergæk” (letni żartowniś), jak chciał Andersen, czy „vintergæk” (zimowy żartowniś), co było nowszym, popularniejszym określeniem. Andersen, zainspirowany przez swojego przyjaciela Adolpha Drewsena, napisał baśń, aby bronić tradycyjnej nazwy, a włączenie Stuba mogło być próbą umieszczenia tej dyskusji w szerszym kontekście literackim.
Utwór powstał latem 1862 roku podczas pobytu Andersena w Basnæs koło Skælskør, w gościnnie u pani Scavenius. W dzienniku 24 czerwca 1862 roku pisarz odnotował: „prawie ukończone”.