Od lipca 1942 roku był on de facto najważniejszą postacią społeczności żydowskiej w Wadowicach.
Od pierwszych dni okupacji władze niemieckie podejmowały działania, których celem było wykluczenie wadowickich Żydów z życia gospodarczego oraz ich odizolowanie od reszty społeczeństwa. Na Żydów wielokrotnie nakładano kontrybucje pieniężne lub w naturze. Ich zbieraniem zajmował się Judenrat. Wadowiccy Żydzi byli również angażowani do przymusowej pracy na rzecz okupanta. Mężczyzn zazwyczaj zmuszano do pracy przy naprawie dróg i mostów oraz przy regulacji Skawy i jej dopływu Wieprzówki. Kobiety musiały natomiast pracować jako sprzątaczki w koszarach, w urzędach, na posterunku policji oraz w mieszkaniach prywatnych zajmowanych przez Niemców. Do prac przymusowych kierowano zazwyczaj najuboższych Żydów, którzy nie mieli możliwości się wykupić.
Encyclopedia of Camps and Ghettos podaje, że w momencie rozpoczęcia okupacji w Wadowicach zamieszkiwało około 1,4 tys. Żydów. Z kolei według spisu ludności, przeprowadzonego w grudniu 1939 roku na polecenie władz niemieckich, na terenie powiatu wadowickiego zamieszkiwało 1643 Żydów.