Funkcjonariusze Einsatzgruppe IV, a po jej rozwiązaniu – urzędu komendanta SD i policji bezpieczeństwa w dystrykcie warszawskim (Kommandeur der Sicherheitspolizei und des SD, KdS), do stycznia 1940 roku sprawowali niemal niepodzielną kontrolę nad warszawskim Judenratem. Początkowo funkcjonariuszem EG IV oddelegowanym do zajmowania się „sprawami żydowskimi” był wspomniany Bernhard Baatz. Później w ramach urzędu KdS powstał podreferat IV B 4, w którego gestii leżały „sprawy żydowskie” (tzw. Judenreferat). Jego szefami byli Karl Georg Brandt i Gerhard Mende.
Na przełomie 1939 i 1940 roku nadzór nad warszawskim Judenratem zaczęły stopniowo przejmować niemieckie władze cywilne. Ten stan rzeczy został jednak oficjalnie zaakceptowany przez SS dopiero na początku czerwca 1940 roku. Do października tego roku Judenrat podlegał niemieckim władzom miejskim w osobach kolejno: komisarycznego prezydenta Warszawy Oskara Rudolfa Dengla i Stadthauptmanna Ludwiga Leista. Jednocześnie, ku niezadowoleniu tego ostatniego, prawo do wydawania poleceń Radzie Żydowskiej rościli sobie także urzędnicy z urzędu gubernatora dystryktu warszawskiego.