Według Ziomka prozopopeja jest więc zawsze personifikacją, chociaż nie zawsze personifikacja jest prozopopeją – w prozopopei pojęcie lub przedmiot, na którym dokonano zabiegu fictio personae musi być bowiem podmiotem (musi przemawiać, odgrywać jakąś rolę aktywną) – w personifikacjach, które nie są prozopopejami upersonifikowane przedmioty i pojęcia są natomiast biernymi obiektami opisu lub adresatami przemów.
W literaturze współczesnej nie występuje typowy dla średniowiecza alegoryzm, personifikacje stanowiące zarazem prozopopeje są więc dość rzadkie – częste natomiast są personifikacje niebędące prozopopejami, dlatego też w języku poetyckim personifikacje, które nie są metaforami w ścisłym sensie, mogą być odbierane i postrzegane jako metafory. Z punktu widzenia klasyfikacji figur retorycznych (mogącego różnić się od punktu widzenia stylistyki i języka poetyckiego) personifikacja nie jest odmianą metafory. W personifikacji nie zachodzi bowiem kluczowy dla metafory zabieg eliminacji części znaczenia i wyboru wyróżnionej dominanty znaczeniowej.