Łączna liczba przedsiębiorstw na tym obszarze wynosiła 31 850, w tym 37 zakładów produkcji żelaza, 749 zakładów inżynierii ciężkiej i średniej, 169 zakładów inżynierii rolniczej, chemicznej, drzewnej i papierniczej, 1135 kopalń, ponad 3000 szybów naftowych, 61 dużych elektrowni, setki przedsiębiorstw tekstylnych, spożywczych i innych.
Przygotowując plan ewakuacji, wzięto pod uwagę doświadczenia z I wojny światowej, kiedy to Imperium Rosyjskie w 1915 roku przeniosło na tyły fabryki z warszawskich i nadbałtyckich ośrodków przemysłowych, ale nigdy nie zdołano ich uruchomić w pełni w nowych lokalizacjach. Władze radzieckie zdawały sobie sprawę, że ewakuacja przedsiębiorstw była zadaniem złożonym: aby je odtworzyć, należało nie tylko znaleźć dla nich miejsca na Uralu i Syberii, ale też zapewnić stały dopływ energii elektrycznej, wybudować obiekty fabryczne i gospodarcze oraz zapewnić zaopatrzenie gospodarstw domowych i żywność dla ich personelu, a także dalszą edukację dzieci w szkołach w nowych miejscach zamieszkania.