Autor konsekwentnie, świadomie i celowo stylizuje formę swojego przekazu za pomocą figury retorycznej „mój przyjacielu”. W omawianym tekście występuje ona aż 7 razy. Tym samym stara się ożywić narrację i uwiarygodnić swój apologetyczny przekazA. Uciecha, Afrahat, „Mowa XVII: O Chrystusie, Synu Bożym”, w: Vox Patrum 73 (2020), s. 182..

Omówienie treści utworu (por. tłum. A. Uciechy) W pierwszym zdania, w którym autor odwołuje się do postaci Abrahama, jako ojca wierzących, zastosowana została teologia zastępstwa (supersesjonizm). Autor nazywa Abrahama ojcem wielu narodów i neguje judaistyczne stanowisko, jakoby miał to być ojciec tylko narodu żydowskiego. Ujawnia się tu swoisty uniwersalizm zarówno misji Abrahama jak i wiary.

Dla autora argumentem przemawiającym za prawdziwością teologii zastępstwa jest niewierność Żydów i ich bezbożne postępowanie. Przywołany został cały szereg wyjątków z Pisma Świętego określający postawę Żydów:Nie pojęli oni, że nazwani zostali „wodzowie Sodomy i lud Gomory” (Iz 1,10), „ojcem ich Amoryta, a matką Chetytka” (Ez 16,45), „srebro odrzucone” (Jr 6, 30), „synowie zbuntowani” (Iz 30,1;