Jr 3,22). Mojżesz, ich przewodnik, świadczy przeciwko nim, mówiąc im: „Awanturnikami byliście od dnia, w którym was poznałem” (Pwt 9,24). Powtórzył to w pieśni świadectwa: „Winorośl wasza z winnicy Sodomy i z latorośli Gomory; wasze winogrona są gorzkie, a wasze grona to gorycz” (Pwt 32,32). (...) Synowie jednak Abrahama zaczęli postępować bezbożnie jak ludy obce i stali się Sodomitami i ludem Gomory, jak Izajasz świadczył o nich: „Posłuchajcie zatem słowa Pańskiego, wodzowie sodomscy i ludy Gomory” (Iz 1,10). Rozprawa XI, 1.
Obrzezanie u Żydów Już w tym miejscu Afrahat odwołuje się do kategorii obrzezania. Był to widoczny znak przynależności do grupy społecznej, jaką był Naród Wybrany, swoisty wyraz religijnej, kulturowej i narodowej tożsamości. Obrzezanie mając charakter duchowy, wpływało na osobowość jednostki. Tradycja judaistyczna wiąże obrzezanie przede wszystkim z obrzędem zawieranego z Bogiem przymierza, jako znakiem przynależności do wspólnoty przymierza, przyjęcia wiary, życia w ścisłej zażyłości z BogiemW. Surmiak, Obrzezanie neonatalne u mężczyzn, w: Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne 50,1 (2017) s. 144-145..