Najczęściej był to właściciel dworu bądź pola, na którym pracowała miejscowa ludność. W kulturze ludowej istotny był moment przekazania wieńca. Żniwiarka wręczała wieniec gospodarzowi, po czym ten przyjmował go z szacunkiem i wdzięcznością za wykonane prace przy żniwach. Następnie rozpoczynano świętowanie zakończenia prac przy zbiorze zbóż. Pierwszy taniec podczas zabawy dożynkowej przypadał gospodarzowi dożynek, który prosił najlepszą żniwiarkę. Po czym zasiadano do biesiady, najczęściej odbywającej się na dziedzińcu dworu. Podczas trwania dożynek wieniec znajdował się wewnątrz dworu, gdzie był wnoszony przez PanaBarbara Ogrodowska, Polskie obrzędy i zwyczaje doroczne, Sport i Turystyka MUZA SA, Warszawa 2010, s. 228–229. ISBN 978-83-7495-191-3.. Następnie przenoszony był do stodoły, gdzie nakrywano go płachtą. W taki sposób przechowywano wieniec do przyszłego roku. Ziarna z plecionych kłosów, były wykorzystywane przez gospodarzy podczas tzw. nowego siewu. Wykruszano je, po czym mieszano z ziarnem siewnym. Zwyczaj ten miał charakter symboliczny, gdyż sam wieniec był identyfikowany z dostatkiem plonów, jak i posiadał wymiar wiary, gdyż święcony był w kościele.