To odkrycie rzuciło cień na kwalifikacje zawodowe Cianciolo, a w trakcie budowy konieczne było wprowadzenie dalszych zmian w projekcie. Jako konsultanta projektu budowy zaangażowano angielskiego architekta Williama Scampa.
Budynek – oficjalnie znany jako Asylum for the Insane (azyl dla obłąkanych), w niektórych źródłach był nazywany również Asylum for Imbeciles (azylem dla imbecyli) lub Lunatic Asylum (azylem wariatów) – został ukończony w 1861, a wszystkich 253 pacjentów z Villa Franconi przeniesiono do niego 16 lipca 1861. Od samego początku miejsce okazało się niewystarczające, ponieważ zostało zaprojektowane tak, aby pomieścić tylko 180–200 pacjentów. Złożono propozycje powiększenia azylu, ale początkowo nie zostały one wdrożone, a w 1864 podjęto wysiłki w celu ograniczenia przyjęć. Mimo to liczba pacjentów wzrosła do 337 w 1867 i do 404 w 1884.