Fabuła thumb|240px|, rzeźba z 1892 Matka siedzi przy swoim chorym dziecku i boi się, że ono umrze. Dziecko jest blade i słabo oddycha. Do drzwi puka stary, biedny mężczyzna i matka wpuszcza go do środka. Mężczyzna to Śmierć, choć matka jeszcze o tym nie wie. Matka ogrzewa dla niego piwo i wraca do chorego dziecka. Pyta, czy Pan Bóg zostawi jej dziecko przy życiu. Śmierć kiwa głową w sposób niejednoznaczny.
Matka na chwilę zasypia ze zmęczenia. Budzi się i odkrywa, że dziecko zniknęło: Śmierć je zabrała. Wybiegając z domu, spotyka kobietę ubraną na czarno: to Noc. Noc mówi, że widziała, jak śmierć uciekała z dzieckiem. Matka chce wiedzieć, dokąd poszła Śmierć. Noc prosi, by matka zaśpiewała wszystkie pieśni, które śpiewała dziecku. Matka śpiewa i płacze, a Noc wskazuje jej drogę przez ciemny las. W lesie matka spotyka krzak cierniowy, który prosi o ciepło. Matka przytula krzak, rani się i krwawi, ale krzak zakwita i mówi, którędy iść dalej.
Dochodzi do jeziora, przez które musi przejść. Jezioro chce w zamian za pomoc jej oczy, które uważa za najcenniejsze perły. Matka zgadza się i płacze tak bardzo, że jej oczy spadają na dno jeziora. Jezioro przenosi ją na drugi brzeg, gdzie znajduje się tajemnicza szklarnia, ogród Śmierci.