Autor dostaje słodycze od cioci, która nadal go nimi rozpieszcza. Uważa, że ma w sobie coś z poety, ale niewystarczająco, by nim być w pełni. Porównuje miasto do biblioteki, gdzie budynki to regały pełne różnych historii. Refleksje nad liściem przyniesionym przez wiatr prowadzą go do filozoficznych przemyśleń o ludzkiej wiedzy. W tym momencie odwiedza go ciocia Mille, której pokazuje liść i dzieli się swoimi przemyśleniami. Ciocia zachwyca się jego wyobraźnią i twierdzi, że zostanie wielkim poetą. Przedstawia się ciocię jako starą pannę, która kocha dzieci i obdarowuje je słodyczami. Często cierpi na ból zęba i dlatego przyjaciel, browarnik Rasmussen, nazywa ją „Ciocia Bólzęba” ().
Rasmussen nie ma zębów, a ciocia ma piękne, białe zęby – ponoć dlatego, że nie sypia z nimi w nocy. Pewnego razu ciocia śni, że wypada jej ząb, co interpretuje jako stratę przyjaciela. Rasmussen żartuje z tego snu, co obraża ciocię, choć później go usprawiedliwia. Browarnik kiedyś jej się oświadczył, ale ciocia za długo się wahała i została starą panną.
Gdy Rasmussen umiera, ciocia obserwuje jego pogrzeb z dziećmi przez okno. Student jako dziecko wierzył, że Rasmussen zamienił się w anioła.