Dziewczyna jest bosa, ubrana w luźne, białe ubranie, na głowie ma żółtą chustę. Uśmiechnięta patrzy w kierunku uniesionej do góry prawej ręki. Wokół palców uniesionej ręki owinięte są nitki babiego lata. Babie lato oplata również pasterski bat (kijek ze sznurkiem) leżący pod lewą ręką dziewczyny. Po lewej stronie, na drugim planie, siedzi czarny, kudłaty pies. Pies odwrócony jest tyłem, patrzy w kierunku znajdującego się w oddali stada krów. Postać dziewczyny jest oświetlona promieniami słońca. Niebo jest jasne, gładkie, rozpromienione. mały|„Bociany” 1900 r.|alt=Obraz utrzymany w jasnych kolorach przedstawia dwie postacie na łące. Pierwsza z nich to siedzący mężczyzna, ubrany w białe, płócienne ubranie. Mężczyzna lewą ręką podtrzymuje wsparte na nodze gliniane dwojaki. W prawej ręce trzyma łyżkę uniesioną w drodze do ust. Po prawej stronie mężczyzny, w trawie, leży ciemny kapelusz. Po lewej stronie mężczyzny stoi chłopiec ubrany podobnie jak mężczyzna, w białe, płócienne spodnie i długą bluzę przepasaną w pasie. Na głowie ma ciemną czapkę. Zarówno mężczyzna, jak i chłopiec, mają uniesione głowy - wpatrują się w niebo, gdzie leci klucz bocianów. W tle, po prawej stronie, za postaciami, stoją dwa zaprzęgnięte, prawdopodobnie do pługa, woły.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Jesień (obraz Józefa Chełmońskiego, 1897) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.