II Radca Knap wychodzi z przyjęcia i przez pomyłkę zakłada magiczne kalosze, które przenoszą go w czasy króla Hansa. Od razu zauważa błoto i ciemność na ulicy. Jest zdziwiony brakiem bruków i oświetlenia. Mija ludzi w strojach z innej epoki i myśli, że to przebierańcy. Przechodzi obok procesji z biskupem Zelandii i dziwi się, co się dzieje. Chce dostać się na Christianshavn, ale nie poznaje miasta, nie znajduje mostu i nikt go nie rozumie. Uważa, że ludzie mówią dialektem lub po bornholmsku. Snuje się po Kopenhadze, która wydaje mu się brudna i obca, pełna domów z muru pruskiego krytych strzechą. Dochodzi do wniosku, że musi być chory, bo nie rozpoznaje znajomych miejsc. Trafia do karczmy, gdzie zostaje uznany za cudzoziemca. Goście częstują go napojami, dziewczęta mu usługują, a on czuje się coraz gorzej. Próbuje uciec pod stołem. Zostaje złapany za kalosze, które zsuwają się z nóg i czar pryska. Budzi się z powrotem w swojej epoce na znajomej ulicy i z ulgą wsiada do dorożki, ciesząc się współczesnością.