III Stróż znajduje przy bramie parę kaloszy, które, jak uważa, należą zapewne do porucznika mieszkającego w domu. Ma ochotę mu je oddać, ale nie chce budzić innych lokatorów. Zakłada kalosze i zauważa, jakie są wygodne, miękkie i ciepłe. Zaczyna zazdrościć porucznikowi życia bez trosk, dzieci i obowiązków rodzinnych. W momencie, gdy wypowiada życzenie, aby być na jego miejscu, kalosze przenoszą go w ciało porucznika. Teraz jako porucznik czyta własny wiersz, pełen tęsknoty za bogactwem i niespełnioną miłością. Wiersz ukazuje, że mimo osiągnięcia stopnia oficera, porucznik wciąż cierpi z powodu biedy. Wyraża pragnienie, by być bogatym nie tylko w sensie materialnym, ale też w spokój i pocieszenie. Stróż, będąc w ciele porucznika, uświadamia sobie, że ten wcale nie jest szczęśliwszy. Porucznik zazdrości stróżowi prostego życia, rodziny i poczucia sensu.