W tym momencie kalosze znów działają i stróż wraca do swojego ciała, czując ulgę. Ma wrażenie, że śnił, ale sen ten pozostaje żywy w jego pamięci. Spogląda na spadającą gwiazdę i wypowiada życzenie odwiedzenia Księżyca. Kalosze znów go przenoszą, tym razem na Księżyc, gdzie obserwuje obce, fantazyjne istoty. Słucha ich rozmów o Ziemi i zdaje sobie sprawę z potęgi ludzkiej duszy i jej pamięci. W międzyczasie ciało stróża pozostaje na Ziemi, siedzi nieruchomo na schodach, aż w końcu ktoś odkrywa, że jest martwy. Jego ciało zostaje zabrane do szpitala, a kalosze zdjęte, wtedy dusza powraca. Stróż ożywa, opowiada o swoim kosmicznym doświadczeniu i zapewnia, że nigdy więcej nie chce przeżyć takiej nocy. Kalosze zostają w szpitalu.
IV Wszyscy mieszkańcy Kopenhagi znają wygląd wejścia do szpitala Frederiks, ale autor wyjaśnia go dla osób spoza miasta. Szpital oddzielony jest od ulicy wysokim żelaznym ogrodzeniem z szeroko rozstawionymi prętami. Krąży opowieść, że bardzo szczupli kandydaci potrafią się przecisnąć przez ogrodzenie, choć najtrudniej przechodzi głowa. Pewien młody wolontariusz z dużą głową dyżuruje tego wieczoru. Pada ulewny deszcz, ale on musi wyjść tylko na kwadrans i nie chce prosić portiera. Dostrzega kalosze i zakłada je, nie wiedząc, że są magiczne.