W 1330 Piotr odnotowany jako „de Lossow” (od wsi zwanej obecnie Włostów koło Gorzowa Wielkopolskiego, która należała wówczas w Nowej Marchii sprzedał cystersom z Paradyża „castrum Lubenow” (obecnie to Lubrza, 8 km na południowy zachód od Paradyża, leżącej wówczas w Nowej Marchii) wraz z przynależnościami oświadczając, że w tych dobrach Wisław z Chyciny nic nie posiada.
W latach 1352-1362 odnotowany został Dzierżek z Chyciny. W 1354 był kasztelanem w Kębłowie, w 1359 podkomorzy poznański. W 1352 był współuczestnikiem konfederacji szlachty wielkopolskiej zwanej Konfederacją Maćka Borkowica. W 1354 Ludwik VI Rzymianin margrabia brandenburski zastawił Dzierżkowi z Chyciny wójtostwo w Drossen (obecnie Ośno Lubuskie) i Sternberg (obecnie to Torzym), wyłączając dobra biskupstwa i kapituły lubuskiej, Łagów należący do zakonu joannitów oraz miasto Sulęcin. Wszystkie odnotowane miejscowości znajdowały się w granicach Nowej Marchii i zostały zastawione przez Ludwika Rzymianina za 2410 grzywien brandenburskich. W transakcji za Dzierżka poręczyli starosta generalny wielkopolski Wierzbięta z Paniewic, Paszek z Ptaszkowa i brat Dzierżka Genskin. W 1355 margrabia brandenburski Ludwik Rzymianin nadał w lenno Dzierżkowi z Chyciny wójtowi z Drossen (obecnie Ośno Lubuskie) imiennie wyliczone wsie, które położone były w Nowej Marchii.