W 1359 zawarto ugodę pomiędzy Wiąckiem sołtysem ze wsi Kernin (obecnie to Karnin wówczas leżący w Nowej Marchii) a klasztorem w Paradyżu. Poręczyciele sołtysa poręczają na ręce Dzierżka z Chyciny podkomorzego poznańskiego i jego brata Wincentego. W 1362 Ludwik Rzymianin margrabia brandenburski, powierzył Henskinowi de Waldow wójtostwo w leżących w Nowej Marchii wsiom Ośnie Lubuskim i Sulęcinie i zabronił swym lennikom słuchać Dzierżka z Chyciny lub kogokolwiek innego.
W latach 1359-1390 odnotowano również brata Dzierżka Wincentego z Chyciny. W 1384 Wincenty był komesem z Niałka i dziedzicem w Chycinie. Wraz z synami Dzierżkiem, Teodorykiem i Mikołajem toczył spór sądowy z cystersami z opactwa w Paradyżu odstępując od roszczeń do nie wymienionej sumy pieniędzy po zmarłym stryju Dzierżku oraz do dziedziny Pieski Małe, które od dawna uważał za swe dziedzictwo. W 1390 odnotowany jako dziedzic Chyciny. W tym roku za zgodą synów Dzierżka, Teodoryka i Mikołaja sprzedał za 300 grzywien cystersom w Ząbrsku, a potem w Bledzewie opustoszałe dziedziny Rojewo i Kalsko wraz z jeziorami Głębokie, Głęboczek, Kalsko, Grosgense i Żabno.