Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 11 puł. w Ciechanowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 231. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów kawalerii i 19. lokatą. W kwietniu tego roku został przesunięty ze stanowiska dowódcy szwadronu na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego 11 puł. W tym samym roku opracował „Zarys historji wojennej 11-go pułku ułanów legionowych”. W lipcu 1929 został przeniesiony do kadry oficerów kawalerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Departamentu Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko kierownika samodzielnego referatu personalnego. Z dniem 1 marca 1931 został przeniesiony do 7 pułku strzelców konnych w Poznaniu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 14 grudnia 1931 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1932 i 6. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 13 marca 1933 został przeniesiony do 10 pułku ułanów w Białymstoku na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.