Odniesione przez nich sukcesy wynikały zarówno z większego doświadczenia w sytuacjach bojowych, szerszego zaznajomienia z użyciem broni palnej, jak i z nieznacznej jedynie obecności oddziałów kolonialnych w regionie. Nie należy pomijać jednocześnie odmiennego kontekstu społecznego zrywów rewolucyjnych w Manili oraz w Cavite. Pierwszy swe oparcie znalazł w większości w niewykształconej biedocie, był w związku z tym zdecydowanie bardziej radykalny, polegał też w większej mierze na charyzmatycznym przywództwie. Na czoło drugiego natomiast wysunęli się posiadacze ziemscy dysponujący znacznymi zasobami, którzy podobnie do Baldomero kształcili się na nierzadko prestiżowych uczelniach.
Stopniowo obie fakcje obecne w Cavite niezależnie od siebie wytworzyły scentralizowany model zarządzania, odmienny od wzorców wypracowanych jeszcze w warunkach konspiracyjnych przez przywódców Katipunanu w stolicy. Opierał się on na radach funkcjonujących podobnie do regionalnych rządów. Z jednej strony pozwalał na skuteczną walkę z hiszpańskimi kolonizatorami w obrębie prowincji, z drugiej strony rozbijał jedność ruchu rewolucyjnego jako takiego oraz czynił go bardziej podatnym na ataki Hiszpanów.