W 20 lat później zanotowano: "Wieża kaplicy publicznej (kościoła) wzniesiona została roku 1745. Kaplica nowa domowa we dworze świetnej postaci wzniesiona została roku 1747." W tym samym opisie pojawiła się po raz pierwszy wersja nazwy Czapielsko, z której w XIX w. wypadło końcowe o. Obecna urzędowa forma "Czapelsk" opiera się na błędnym zapisie z 1936: "Czapielsk, dawne Czapelsk". Wieś nigdy tak się nie nazywała. Prawidłową nazwą jest Czapielsk.
W 1757 wtargnęły wojska Fryderyka "Wielkiego" – pod pretekstem poszukiwania zbiegłych z jego państwa poborowych. W 1772 Prusy już jawnie zajmują okolice w pierwszym rozbiorze. Według sporządzonego wkrótce potem zestawienia położonych wśród lasów Czapielsko o rozmiarach 1 na 1/2 mili miał oprócz folwarku 12 "nieurodzajnych karczunków" i 53 mieszkańców – w tym 6 w Rybiej (Górnej) Hucie. Rocznie przynosił 434 talary 16 gr czynszu, 82 gęsi i 101 kur. Mieszkańcy musieli również dowozić do kolegium w Starych Szkotach 42 półćwierntnie drewna (126-168 fur), za zapłatą 12 gr i 1 sztoftu (1,7 l) piwa za każdą półćwiertnię, a także odpracować w folwarku po 2 dni na tydzień od św. Michała do św. Jana. Zamieszkali tu tkacze lnu zaopatrywali kolegium w płótno. Majątek, jedyny zarządzany bezpośrednio przez jezuitów, określano jako wieczny powód zgryzoty.