Początkowo była nowicjuszką. W 1906 niosła posługę w pracowni ikon, ale nie przejawiała zdolności ikonograficznych. Po kilku tygodniach nowicjuszkę przełożona monasteru – ihumenia Atanazja (Gromieko) – skierowała na letni kurs pielęgniarstwa do lecznicy klasztornej znajdującej się na terenie kompleksu monasterskiegoDmitruk S., Wspomnienia Zofii (Klimczuk) ..., s. 352..
Niewielkie ambulatorium miało 15 łóżek dla chorych pacjentów. Przeszkolone pod kątem medycznym mniszki udzielały biednym osobom bezpłatnych porad i leczenia ambulatoryjnego. Do trudnych przypadków sprowadzano lekarza z Turobina lub Szczebrzeszyna. W 1909 wybudowano nowy, murowany, budynekTamże, s. 363 - 364..
Posługa mnisza i pielęgniarska Zofia (Klimczuk) posługiwała w Szpitalu im. św. Katarzyny w Szczebrzeszynie od 1 maja 1911Tamże, s. 352, 362, 365 – 367. . Po wybuchu I wojny światowej żeńską wspólnotę monastyczną z Radecznicy ewakuowano do Krasnegostawu, a następnie do Chełma. Tuż przed ewakuacją mniszek i sióstr w głąb Rosji ihumenia Anastazja skierowała siostry Zofię i Barbarę (nieznanej z nazwiska) na pełnienie posługi w szpitalu wojskowym w Chełmie i szpitalu w SzczebrzeszynieTamże, s. 367..