Organizacją strajku zajmował się Central Strike Committee, złożony z przedstawicieli poszczególnych związków zawodowych zrzeszonych w WTLC. Komitet prowadził negocjacje z pracodawcami, ale również dbał o utrzymanie podstawowych usług miejskich, takich jak dostarczanie chleba i mleka.

Strajk cieszył się szerokim poparciem społecznym – przyłączyli się do niego także weterani I wojny światowej, którzy codziennie organizowali marsze poparcia. 94 z 96 związków zawodowych w Winnipeg przyłączyło się do protestu. Jedynie policjanci i zecerzy początkowo nie wzięli w nim udziału.

Reakcja władz i eskalacja napięć mały|Materiał wideo ze strajku w Winnipeg Strajk wywołał ostrą reakcję środowisk biznesowych i politycznych. Już w pierwszych dniach protestu powstał Citizens' Committee of 1000, który skupiał wpływowych przedsiębiorców, urzędników i polityków z Winnipeg. Komitet ten oskarżał strajkujących o próbę wywołania rewolucji bolszewickiej i o to, że są inspirowani przez „obcych agitatorów”, choć brakowało na to dowodów.