Wykorzystywano fakt, że przy nadmiarze jonów cyjankowych powstaje rozpuszczalny anion dicyjanosrebra(I):
Gdy w reakcji tej zużyta zostanie całość cyjanków, dodanie kolejnej kropli roztworu powoduje wytrącenie nierozpuszczalnego kompleksu:
Powoduje to trwałe zmętnienie miareczkowanego roztworu.
Ze względu na zmienną zawartość cyjanowodoru w wodzie laurowiśniowej opracowano recepturę produktu zastępczego, którego składnikami były: rozcieńczony kwas cyjanowodorowy, olejek eteryczny z gorzkich migdałów, alkohol i woda.
Olejek laurowiśniowy Oprócz wody laurowiśniowej (faza wodna) w procesie destylacji z parą wodną otrzymywano jednocześnie olejek eteryczny (faza organiczna), który w zależności od przepisu dodawano w całości, w części lub nie dodawano go do fazy wodnej czyli wody laurowiśniowej.
Olejek eteryczny laurowiśniowy (łac. Oleum laurocerasi lub Aetheroleum laurocerasi) także zawiera pewną ilość cyjanowodoru. Ma charakterystyczny zapach gorzkich migdałów, jest bezbarwny lub żółtawy, cięższy od wody, dobrze rozpuszczalny w alkoholu czy eterze, zaś trudno w wodzie.