Edmund Karol Łoziński h. Lubicz, przyd. Dzieża (ur. 1837 r. w Hubinie, zm. 28 grudnia 1904 r. we Lwowie) – powstaniec styczniowy, działacz społeczny, posiadacz ziemski.
Życiorys Urodzony w 1837 roku we wsi Hubin na Wołyniu, ówcześnie w granicach guberni podlaskiej Królestwa Polskiego. Syn Apollona Łozińskiego oraz Heleny z Żurakowskich. Mąż Janiny hr. Załuskiej z którą miał pięcioro dzieci: Oskara, Witolda, Konrada, Ilonę, Marię. Zięć Jana Konrada hr. Załuskiego.
Powstaniec styczniowy, publicysta, tłumacz
Łoziński zdał egzamin maturalny w gimnazjum w Kijowie. Następnie wyjechał na studia do Paryża, gdzie przebywał w latach 1857–1860. Tam poznał generała Ludwika Mierosławskiego i pod jego wpływem zaangażował się w konspirację. Po powrocie na Wołyń wziął udział w powstaniu styczniowym w 1863 roku, dołączając do partii Edmunda Różyckiego jako dowódca plutonu. Aresztowany przez Austriaków na przełomie 1863/1864 roku. Został skazany przez lwowski sąd na rok więzienia za udział w insurekcji. Łącznie spędził w więzieniu Brygidki we Lwowie dwa lata. Po wyjściu na wolność, ze względu na wyrok sądu z 1871 roku nakazujący wygnanie z kraju, postanowił osiedlić się w Galicji w wydzierżawionym majątku Łuczyce w powiecie przemyskim. Do nabycia Łuczyc namówił go Jan Konrad hr. Załuski, z którego córką – Janiną – Łoziński wziął ślub.