W tym czasie jej mąż był ministrem sprawiedliwości (w latach 1928–1929) oraz burmistrzem Nankinu (w latach 1930–1931). Została wybrana do pięcioosobowej komisji (w której była jedyną kobietą), która miała za zadanie przygotować tekst nowego kodeksu cywilnego. Zaproponowany przez komisję projekt został przyjęty przez rząd w 1931.

Po 1931 powróciła do praktyki prawniczej w Szanghaju. Od 1931 do 1937 była dziekanem wydziału prawa Szanghajskiego Uniwersytetu Jiao Tong. W czerwcu 1941 Zheng wyruszyła wspólnie mężem do Francji, gdy ten został mianowany ambasadorem Chin do tego kraju (w kwietniu tego samego roku). Na pokładzie dotarli do San Francisco, gdzie zdecydowali się zaczekać na dalsze instrukcje z kraju. W zimie 1941–1942 jej mąż pracował jako urzędnik w chińskiej ambasadzie w Waszyngtonie. We wrześniu 1942 zajął on stanowisko ambasadora (funkcję tę sprawował do 1945). W tym czasie Zheng angażowała się w działania pomocowe. Była jedną z głównych organizatorek wizyty żony Czang Kaj-szeka w Stanach Zjednoczonych w 1943.