Po wybuchu wojny austriacko-piemonckiej trafił pod rozkazy feldmarszałka Lavala Nugenta von Westmeath. Za wykazaną inicjatywę w starciu pod Vicenzą, gdzie na czele dwóch szwadronów ułanów zapobiegł spaleniu mostu na Brencie przez powstańców, został nagrodzony Orderem Marii Teresy. W 1849 roku awansował na stopień majora w 10. Pułku Piechoty Granicznej, a następnie służył w sztabie armii toczącej walki z powstańcami węgierskimi w regionie Transylwanii. W tym samym roku, po zakończeniu konfliktu, awansował na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) i objął dowództwo nad 3. Pułkiem Piechoty Granicznej. Stanowisko to pełnił do 1854 roku. W tym czasie awansował na pułkownika (niem. Oberst). Następnie został generałem majorem (niem. Generalmajor), dowodzącym brygadą wchodzącą w skład korpusu Serbsko-Banckiego w Mołdawii. W latach 1856-1859 dowodził brygadą piechoty w Koszycach. Po wybuchu wojny francusko-austriackiej trafił do północnych Włoch i walczył w rejonie delty Padu.