Joseph Freiherr Maroičić von Madonna del MonteW dokumentach występuje również jako Joseph Maroichich (ur. 6 kwietnia 1812 w Svidníku, zm. 17 października 1882 w Wiedniu) – oficer Armii Austro-Węgier w stopniu feldzeugmeistra, generał głównodowodzący w Wiedniu w latach 1869-1882.
Życiorys Służbę w Armii Cesarstwa Austriaackiego rozpoczął w 60. Pułku Piechoty Granicznej, do którego dołączył w 1825 roku. Po ukończeniu szkolenia w kompanii kadetów w Grazu w 1830 roku otrzymał awans na stopień chorążego (niem. Fähnrich) oraz przydział do 10. Pułku Piechoty Granicznej, gdzie awansował na podporucznika (niem. Leutnant). W 1834 roku został przeniesiony do służby w Sztabie Generalnego Kwatermistrza, gdzie w stopniu porucznika (niem. Oberleutnant) zajmował się opracowywaniem map Moraw, Śląska i środkowych Włoch. Po awansie na kapitana (niem. Hauptmann) trafił do sztabu kwatermistrza armii w Wiedniu, a następnie w Weronie.
Po wybuchu wojny austriacko-piemonckiej trafił pod rozkazy feldmarszałka Lavala Nugenta von Westmeath. Za wykazaną inicjatywę w starciu pod Vicenzą, gdzie na czele dwóch szwadronów ułanów zapobiegł spaleniu mostu na Brencie przez powstańców, został nagrodzony Orderem Marii Teresy. W 1849 roku awansował na stopień majora w 10. Pułku Piechoty Granicznej, a następnie służył w sztabie armii toczącej walki z powstańcami węgierskimi w regionie Transylwanii. W tym samym roku, po zakończeniu konfliktu, awansował na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) i objął dowództwo nad 3. Pułkiem Piechoty Granicznej. Stanowisko to pełnił do 1854 roku. W tym czasie awansował na pułkownika (niem. Oberst). Następnie został generałem majorem (niem. Generalmajor), dowodzącym brygadą wchodzącą w skład korpusu Serbsko-Banckiego w Mołdawii. W latach 1856-1859 dowodził brygadą piechoty w Koszycach. Po wybuchu wojny francusko-austriackiej trafił do północnych Włoch i walczył w rejonie delty Padu.
W 1860 roku, po awansie na marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant), został oddelegowany do służby w 3. Korpusie Armijnym, a w 1866 roku mianowany dowódcą 7. Korpusu. Na jego czele uczestniczył w walkach wojny prusko-austriackiej, w tym w bitwie pod Custozą. Za swoje zasługi podczas konfliktu został odznaczony komandorią Orderu Marii Teresy. Po zakończeniu wojny został inspektorem piechoty w Budzie. W latach 1868-1869 był generałem głównodowodzącym w Grazu, a następnie objął funkcję głównodowodzącego w Wiedniu. Na tym stanowisku otrzymał w 1870 roku awans na generała artylerii (niem. Feldzeugmeister) i pełnił je aż do przejścia w stan spoczynku w 1881 roku. Od 1862 roku był szefem 7. Pułku Piechoty.
Odznaczenia Odznaczenia Josepha Maroičicia to między innymi: Krzyż Wielki Orderu Leopolda Kawaler Orderu Żelaznej Korony I klasy Komandor Orderu Marii Teresy Kawaler Orderu Leopolda z dekoracją wojenną Kawaler Orderu Marii Teresy Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Order Lwa i Słońca I klasy (Persja)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Generałowie artylerii cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojskowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Leopolda (Austria) Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Czerwonego Kategoria:Odznaczeni Orderem Marii Teresy Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętych Maurycego i Łazarza Kategoria:Odznaczeni Orderem Lwa i Słońca Kategoria:Urodzeni w 1812 Kategoria:Zmarli w 1882