W 1860 roku, po awansie na marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant), został oddelegowany do służby w 3. Korpusie Armijnym, a w 1866 roku mianowany dowódcą 7. Korpusu. Na jego czele uczestniczył w walkach wojny prusko-austriackiej, w tym w bitwie pod Custozą. Za swoje zasługi podczas konfliktu został odznaczony komandorią Orderu Marii Teresy. Po zakończeniu wojny został inspektorem piechoty w Budzie. W latach 1868-1869 był generałem głównodowodzącym w Grazu, a następnie objął funkcję głównodowodzącego w Wiedniu. Na tym stanowisku otrzymał w 1870 roku awans na generała artylerii (niem. Feldzeugmeister) i pełnił je aż do przejścia w stan spoczynku w 1881 roku. Od 1862 roku był szefem 7. Pułku Piechoty.
Odznaczenia Odznaczenia Josepha Maroičicia to między innymi: Krzyż Wielki Orderu Leopolda Kawaler Orderu Żelaznej Korony I klasy Komandor Orderu Marii Teresy Kawaler Orderu Leopolda z dekoracją wojenną Kawaler Orderu Marii Teresy Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Order Lwa i Słońca I klasy (Persja)
Przypisy
Bibliografia