Przemysł naftowy był w dużej mierze własnością niewielkiej liczby zagranicznych kapitalistów.
Przed wydarzeniami marcowymi 1918 roku główne grupy zbrojne w Baku składały się z 6000 żołnierzy z resztek rosyjskiej Armii Kaukaskiej, która wycofała się z linii frontu osmańskiego, około 4000 żołnierzy ormiańskiej milicji zorganizowanej w ramach partii dasznackiej oraz nieokreślonej liczby żołnierzy Kaukaskiej Dywizji Kawalerii, formalnie rozwiązanej w styczniu 1918 roku.
Wydarzenia z 30 marca – 2 kwietnia 1918 thumb|left|Ulica Bazarnaja (dzisiejsza Aleja Azerbejdżańska) w czasie dni marcowych thumb|left|Uzbrojeni Ormianie na terenie spalonego bazaru azerskiego („tatarskiego” w ówczesnej terminologii) Kiedy sztab rozwiązanej Kaukaskiej Dywizji Kawalerii przybył do Baku 9 marca 1918 roku, bolszewicy natychmiast aresztowali jej dowódcę, generała Tałyszynskiego. Wywołało to protesty ludności azerskiej, która wzywała do zbrojnego oporu wobec władzy sowieckiej. Według historyka Firuza Kazemzadeha, Szaumian mógł zapobiec rozlewowi krwi, gdyby był mniej impulsywny i uparty. Zaledwie kilka dni wcześniej Szaumian otrzymał telegram od Włodzimierza Lenina, w którym radził mu „nauczyć się dyplomacji”, ale rada ta została zignorowana.