Głównymi jednostkami desantowymi użytymi w operacji były ocalałe X-lightery spod Gallipoli, zmodernizowane i dopancerzone w hiszpańskich stoczniach, gdzie nazywano je łodziami K.
Prawdopodobnie wiedza o planowanym lądowaniu skłoniła Abd el-Krima do ufortyfikowania obszaru zatoki, gdzie rozmieścił on artylerię i miny morskie. Okoliczności te zmusiły hiszpańskie dowództwo do zmiany miejsca lądowania, wybierając Ixdain i plażę Cebadilla, na zachód od zatoki Alhucemas i na południowy zachód od przylądka Los Frailes. Pierwsza poważna próba zdobycia przyczółka miała zostać przeprowadzona na tych plażach; po udanym lądowaniu, druga próba miałaby zostać podjęta albo w sąsiednich zatokach, takich jak Cala del Quemado na wschodzie, albo poprzez pogłębienie i rozszerzenie pierwotnego przyczółka, w zależności od okoliczności.
Primo de Rivera i inni wysocy rangą oficerowie zaplanowali masowe lądowanie wojsk w Alhucemas już w maju, jeszcze przed lipcową konferencją w Madrycie między marszałkiem Pétainem a hiszpańskim dyktatorem w 1925 roku. Wykonanie planu przełożono najpierw na lipiec, a następnie na wrzesień, aby skoordynować działania z armią francuską.