Pozornie wydaje się, że zakończył się fantastyczny meander i historia może wrócić do pierwotnego łożyska. Sprawa nie wygląda jednak tak prosto. Skoro bowiem nie byto klęski powstania i Wielkiej Emigracji, nie powstały wielkie popowstaniowe tragedie. Inaczej też potoczyły się losy romantycznych poetów. Krasiński kontynuował z powodzeniem swą karierę powieściopisarza i został prorosyjskim dyplomatą. Mickiewicz odszedł do polityki. Nie można tych zmian odwołać. Wraz z ogłoszeniem trzeciego królestwa Krasiński nie staje się tym samym autorem Nie-boskiej komedii. Parnicki rozwiązuje więc problem w sposób jedyny możliwy, przenosi czwarte królestwo w sferę snu: znowu papieżem jest Pius IX, Piotr Wysocki nie jest kardynałem, a Słowacki od kilku lat spoczywa w grobie.
Ponad czasem Staliśmy jak dwa sny rozgrywa się w jakimś ponad-czasie, bo ani nie w czasie współczesnym autorowi, ani nie w czasie Mickiewicza i Słowackiego. Parnicki jest razem ze swoimi bohaterami w XIX i XX wieku, w starożytnym Rzymie, chińskim Charbinie, i w Meksyku. Swobodnie rozmawiają ze sobą idee Tołstoja i myśli Freuda.