Pisarz swobodnie porusza się w żywiole czasu, zachowując niezależność od niego.
Dzięki rozmaitym wynalazkom (Parnicki nie zagłębia się w szczegóły techniczne) możliwe są podróże w czasie lub przynajmniej wymiana pism między epokami lub przysłuchiwanie się minionym i przyszłym rozmowom. W Staliśmy jak dwa sny pojawiają się więc: wellsowski wehikuł czasu i niewidzialny człowiek, pociąg cofający się w czasie, czarodziejskie przestrzenie, w których znikają ściany, a bohaterowie mogą przenikać do zamkniętych wnętrz. Wszystko to jest potrzebne autorowi, by swobodnie przemieszczać się między epokami.
Przeciw powieści Pisarz konsekwentnie nazywa Staliśmy jak dwa sny powieścią, choć utwór w wielu aspektach przeciwstawia się tradycyjnej powieści. Klasyczną narrację zastępuje nieustanna dyskusja postaci autora (zmieniającego kilkukrotnie skórę) oraz grona osób ze świata literatury i nauki. Zamiast zdarzeń, przyczyn i skutków istnieje ciąg zdarzeń, które mogłyby się zdarzyć, jak przetrwanie Królestwa Polskiego po zwycięskim powstaniu listopadowym. Z tego wypływa wszechwładza trybu warunkowego, która prowadzi do nader zawikłanej konstrukcji zdań.