Pobyt w getcie W 1940, Poznański wraz z żoną i córką, zostali osadzeni w getcie łódzkim. Tam Poznański zorganizował hachszarę, celem przygotowywania Żydów do pracy na roli po emigracji do Palestyny. Następnie został kierownikiem wydziału rolnego, a następnie wydziału papierniczego Rady Żydów. W sierpniu 1944 Poznańscy ukryli się na terenie getta, unikając wywózki do obozu zagłady. 19 stycznia 1945 zostali wyzwoleni przez Armię Czerwoną. Podczas pobytu i po uwolnieniu z getta, Poznański prowadził dziennik od 4 października 1941 roku do 2 czerwca 1945 roku.
Okres po II wojnie światowej Po wojnie Poznański powrócił do pracy w dawnej fabryce Haesslera, zostając jej dyrektorem. Ponadto został kierownikiem wydziału Centralnego Zarządu Przemysłu Włókienniczego, a następnie Przemysłu Włókien Sztucznych. Został pochowany na nowym cmentarzu żydowskim w Łodzi.
Relacja z getta Podczas pobytu w getcie łódzkim, Poznański prowadził dziennik, na łamach którego opisywał życie swojej rodziny, pracę w wydziale rolnictwa Rady Żydów, a także wydarzenia w getcie, ludzi i jego atmosferę. Na łamach dziennika komentował wydarzenia polityczne oraz omawiał przebieg wojny.