Przepis był wykorzystywany w Anglii jeszcze w 1755 roku, pomimo że pojawiły się wątpliwości co do leczniczej efektywności kamieni szlachetnych i półszlachetnych. Poza tym cena preparatu sprawiała, że był on dostępny jedynie dla najbogatszych.

Przez całe średniowiecze i okres renesansu panowało przekonanie, że kamienie szlachetne i inne kamienie były obdarzone szczególną mocą związaną z ich połączeniem z astrologią. Litoterapia była w owych czasach składową nauk medycznych. Powstało wiele prac na temat mocy kamieni, np. Speculum lapidum wydane w 1502 roku, autorstwa Camillo Leonardiego, włoskiego astronoma i astrologa, licznie później wznawiane, w wersji angielskiej do przynajmniej 1750 roku, zawierające opisy własności 250 kamieni szlachetnych i półszlachetnych oraz omówienie 92 grawerowanych rysunków. Za życia Paracelsusa kamienie tj. granat, hiacynt, szafir, rubin, topaz, szmaragd, fluoryt, lapis lazuli, karneol, nefryt czy kwarc były do kupienia w aptekach.