Wchodziło się do nich nie bezpośrednio, ale „przez niewielkie założenie ogrodowe, czasami zadaszone, gdzie goście stąpali po rozrzuconych kamieniach zaaranżowanych tak, by oddawały atmosferę górskiej ścieżki. Do dziś architektoniczne założenie pawilonu herbacianego obejmuje też herbaciany ogród ()”. Wraz z rozwojem herbaty w stylu wabi pojawiły się mniejsze chatki. Sen no Rikyū zbudował pawilon herbaciany o powierzchni jedynie dwóch mat, w którym na raz mogły się zmieścić tylko dwie lub trzy osoby. Wprowadził on również „wejście do wsuwania się na kolanach” (nijiriguchi), które zmuszało wszystkich, niezależnie od statusu społecznego, do pochylenia głowy i korpusu. Podczas ceremonii wszyscy bowiem byli równi, zaś wojownicy nie mogli wchodzić z mieczami. Takie wejścia do dzisiaj są stosowane w małych pokojach herbacianych. Najstarsze domki, tak jak tradycyjne wiejskie chaty, nie miały okien. Od czasu Sen no Rikyū wprowadzono okna, zwykle małe i na różnej wysokości od podłogi, przy czym precyzyjnie aranżowano ilość i kierunek padania światła. Ponieważ ceremonia wabi wymagała skupienia i wyciszenia, w domku powinien panować półmrok.