Vairāgya (sutry I.15–16) – bezpragnieniowość i nieprzywiązanie. Jest to stan, w którym jogin staje się obojętny na pragnienie obiektów zmysłowych (niższy stopień), a w końcu także na zjawiska duchowe i subtelne jakości natury (guṇa), co stanowi najwyższy stopień bezpragnieniowości.
Rodzaje samādhi W Samādhi-pādzie opisane są dwa główne rodzaje skupienia:
Samprajñāta-samādhi (sutra I.17) – skupienie z oparciem lub z uświadomieniem, w którym świadomość pozostaje skierowana na jakiś obiekt. Posiada cztery poziomy, zależne od stopnia subtelności obiektu medytacji: vitarka (skupienie na zgrubnym aspekcie), vicāra (skupienie na subtelnym aspekcie), ānanda (skupienie na stanie błogości) i asmitā (skupienie na czystym poczuciu „jestem”).
Asamprajñāta-samādhi (sutra I.18) – skupienie bez oparcia lub bez uświadomienia. Jest to stan wyższy, osiągany po zaniku wszelkiej aktywności mentalnej, w którym w umyśle pozostają jedynie utajone wrażenia (saṃskāra). Ten rodzaj samādhi prowadzi bezpośrednio do wyzwolenia (kaiwalja).