Mężatki natomiast nosiły bogato zdobione czepce z ciemnoczerwonego aksamitu, haftowane złotymi nićmi i ozdabiane perłami, szafirami, rubinami albo ametystami albo skromniejsze muślinowe chusty, tzw. „krzyżówki”. biała płócienna koszula, ozdobiona małymi dzierganymi ząbkami, sięgająca poniżej kolan albo w przypadku użycia gorsetu – ozdobniejsza, batystowa i sięgająca do pasa; gorset, przeważnie biały, haftowany jedwabnymi kolorowymi nićmi lub cekinami; chusta: panny noszą chustę tiulową mężatki – szal nazywany łoktuszą albo chustę turecką; kamizelka z rękawami i pelerynką, używana zamiast gorsetu i łoktuszy; spódnica sięgająca nieco powyżej kostek, z wzorzystego materiału – adamaszku albo atłasu (ze względu na wysoką cenę adamaszku, czasem przednia część spódnicy była szyta z atłasu, bo i tak była zasłonięta fartuchem); 4–5 płóciennych halek, sztywno krochmalonych, ręcznie haftowanych na dole; bardzo bogato haftowany, charakterystyczny tiulowy fartuch, przykrywający przednią część spódnicy; ozdoby: na szyi noszono 3–4 sznury czerwonych korali oraz wyszywaną, tiulową kryzę ułożoną w podwójne kontrafałdy, szeroką na ok.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Żywiecki strój mieszczański · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.