25 cm długie wstążki koloru spódnicy, zwisające na plecach od czapki i korali, a z przodu od krezy foborki – krótkie kokardy na zapięciu kryzy oraz zapięciu korali, koloru spódnicy, z końcami zwisającymi na 25 cm ażurowe, niciane pończochy, ręcznie robione, wzorzyste buciki z aksamitu, jedwabiu, adamaszku lub atłasu, w typie łódek, na płaskim obcasie tiulowa chusteczka. Noszenie stroju podlega także ograniczeniom technicznym: z uwagi na ciężar (nawet 15 kg) oraz sztywność elementów (krochmalone halki) nie można w stroju usiąść ani klęknąć w kościele. Nie można również wychodzić na zewnątrz podczas deszczu czy śniegu ze względu na wilgoć.

Strój męski Męski strój żywiecki, wywodzący się z tradycji polskiego stroju szlacheckiego i mieszczańskiego, był znacznie skromniejszy od stroju kobiecego. Na strój składały się:

aksamitny żupan; czarne spodnie wpuszczone do butów; zakładana na wierzch czarna, sukienna czamara, której nie zapinano na guziki; czamarka – aksamitna czapka w kolorze żupana; dwustronne jedwabne pasy, noszone przez zamożniejszych mieszczan; skromna biżuteria: guz spinający żupan pod szyją lub zamiennie spinki z orzełkami oraz niekiedy sygnet.