Służba w lotnictwie polskim thumb|left|PWS-A z „Trójki Bajana” Jesienią 1929 roku dostarczono do zakładów PWS wzorcowy egzemplarz BH-33 (nr fabryczny BH-33.1007) i dokumentację. Wyprodukowana seria 50 PWS-A została w 1930 roku skierowana do eskadr myśliwskich 2 Pułku Lotniczego z Krakowa (121, 122 i 123 EM), gdzie były eksploatowane do przełomu 1935/1936 roku. Otrzymały numery wojskowe od 4.1 do 4.50. Uzbrojenie samolotów stanowiły dwa km-y 7,92 mm Vickers wz. 09/18. Od 7 lipca 1934 roku usuwano z nich kołpaki śmigieł z powodu ich urywania się. Nie było w nim przypadków utraty płatów – co było zmorą w użytkowanych maszyn Blériot-SPAD S.61. Mimo to, konstrukcja płatowca była dość krucha i w wypadkach utracono 15 samolotów, przy czy zginęło trzech pilotów. Wobec wprowadzania myśliwców PWS-10 a zwłaszcza PZL P.7a już od 1933 roku były stopniowo wycofywane z użycia z eskadr myśliwskich i kierowane do eskadr treningowych oraz szkół lotniczych. Decyzją z 6 kwietnia 1938 roku pozostałe ok. 20 PWS-A zostało przeznaczone do kasacji.
W samoloty te wyposażony był pierwszy polski lotniczy zespół akrobacyjny tzw. Trójka Bajana, w skład której wchodzili: kpt. pil. Jerzy Bajan, kpr. pil. Karol Pniak i kpr. pil. Stanisław Macek.