Poza tymi godzinami kursy miały różną częstotliwość, głównie uzależnioną od wielkości potrzeb przewozów towarowych, ponieważ wagony motorowe pełniły głównie funkcję lokomotyw dla wagonów towarowych („lor”).
Pierwsze kursy pasażerskie zostały wkrótce wstrzymane z polecenia władz niemieckich — zakaz ich funkcjonowania wprowadzono 15 lipca 1942 roku. W ciągu zaledwie półtora miesiąca sprzedano ponad biletów, a dziennie z komunikacji korzystało około 3000 osób. Początkowo bilety tramwajowe były dystrybuowane przez Wydział Transportu, jednak po kilku miesiącach obowiązek ten przejęła Sonderabteilung, wydając je na podstawie imiennych list przekazywanych przez poszczególne resorty. Po interwencji Chaima Rumkowskiego przewozy pasażerskie wznowiono na początku sierpnia, jednak w ograniczonym zakresie — rano do godziny 7.30 oraz wieczorem, głównie dla pracowników zatrudnionych w rejonie Marysina. Jedynie wybrani urzędnicy administracji getta posiadali pozwolenia na korzystanie z tramwajów przez całą dobę. Taki stan utrzymał się do likwidacji getta w sierpniu 1944 roku.